13. Zašto je nebo visoko?
„Visina” neba zavisi od debljine atmosfere. Atmosfera u stvari predstavlja vazdušni sloj kojim je omotana naša planeta, i koji nas štiti od pogubnih uticaja okolnog svemira, kao što su velika hladnoća i radioaktivna zračenja koja šalje naše sunce.
Zemljin atmosferski omotač sastoji se od nekoliko slojeva:
1) Troposfera – najniži i najgušći sloj atmosfere u kome se odvijaju sve klimatske promene i pojave. U ovom sloju temperatura opada sa visinom. Sadrži velike količine vodene pare (od čega se stvaraju oblaci). Debljina ovog sloja kreće se do 11 km.
2) Stratosfera – sloj u kome je vazduh razređeniji. Sadrži ozon, vrstu kiseonika koja nas štiti od štetnog delovanja ultraljubičastih zračenja i ostalih štetnih zračenja iz Svemira. U ovom atmosferskom sloju duvaju snažni vetrovi, čija brzina može da se kreće i do nekoliko stotina km/h. Ovaj sloj prostire se na visinama od 11-40 km iznad površine Zemlje.
3) Mezosfera – sloj u kome dolazi do naglog pada temperature. Nalazi se na visini od 40-85 km.
4) Ionosfera – Prostire se na visinama od 85 -110 km iznad Zemlje. Sadrži jone, električki nabijene čestice. U ovom se sloju pod uticajem Sunčevog vetra stvara polarna svetlost (Aurora borealis). U ovom sloju temperatura raste sa visinom.
5) Termosfera – sloj u kome dolazi do porasta temperture. Nalazi se na visini od 110 – 640 km.
6) Egzosfera – atmosferski sloj u kome postepeno dolazi do prelaska iz atmosfere u prazninu svemira. Prostire se do 1000 km iznad površine Zemlje.
Atmosfera se ne završava naglo. Ona polagano postaje ređa i postepeno nestaje u svemiru. Ne postoji konačna granica između atmosfere i spoljašnjeg svemira. Tri četvrtine mase atmosfere nalazi se unutar 11 km od površine planete. U SAD-u se osoba koja putuje iznad visine od 80 km naziva astronautom. Visina od 120 km označava granicu gde atmosferski uticaji postaju vidljivi tokom ulaska svemirske letelice u atmosferu. Takođe se često kao granicu atmosfere i svemira uzima Karmanova linija na udaljenosti od 100 km od površine.
Zemljin atmosferski omotač sastoji se od nekoliko slojeva:
1) Troposfera – najniži i najgušći sloj atmosfere u kome se odvijaju sve klimatske promene i pojave. U ovom sloju temperatura opada sa visinom. Sadrži velike količine vodene pare (od čega se stvaraju oblaci). Debljina ovog sloja kreće se do 11 km.
2) Stratosfera – sloj u kome je vazduh razređeniji. Sadrži ozon, vrstu kiseonika koja nas štiti od štetnog delovanja ultraljubičastih zračenja i ostalih štetnih zračenja iz Svemira. U ovom atmosferskom sloju duvaju snažni vetrovi, čija brzina može da se kreće i do nekoliko stotina km/h. Ovaj sloj prostire se na visinama od 11-40 km iznad površine Zemlje.
3) Mezosfera – sloj u kome dolazi do naglog pada temperature. Nalazi se na visini od 40-85 km.
4) Ionosfera – Prostire se na visinama od 85 -110 km iznad Zemlje. Sadrži jone, električki nabijene čestice. U ovom se sloju pod uticajem Sunčevog vetra stvara polarna svetlost (Aurora borealis). U ovom sloju temperatura raste sa visinom.
5) Termosfera – sloj u kome dolazi do porasta temperture. Nalazi se na visini od 110 – 640 km.
6) Egzosfera – atmosferski sloj u kome postepeno dolazi do prelaska iz atmosfere u prazninu svemira. Prostire se do 1000 km iznad površine Zemlje.
Atmosfera se ne završava naglo. Ona polagano postaje ređa i postepeno nestaje u svemiru. Ne postoji konačna granica između atmosfere i spoljašnjeg svemira. Tri četvrtine mase atmosfere nalazi se unutar 11 km od površine planete. U SAD-u se osoba koja putuje iznad visine od 80 km naziva astronautom. Visina od 120 km označava granicu gde atmosferski uticaji postaju vidljivi tokom ulaska svemirske letelice u atmosferu. Takođe se često kao granicu atmosfere i svemira uzima Karmanova linija na udaljenosti od 100 km od površine.
